Door Bob Suurenbroek, Dierenarts in Raalte en Heino.

Dierenarts in beeld, november 2011

 Geachte lezers,

Kort geleden kwam er een 10 jaar oude Duitse Herder op het spreekuur. De voornaamste klachten waren dat de hond al langere tijd diarree had en zo vermagerde. Ook braakte de hond af en toe. Bij het lichamelijk onderzoek kon ik eigenlijk niet zo veel vinden, behalve natuurlijk dat de voedingstoestand niet zo goed was.

Waar denk je aan bij een oude hond die vermagert en diarree heeft? Nierfalen, voedselovergevoeligheid, wormen, diabetes, leverproblemen, verteringsafwijkingen, kanker… Al met al een hele lijst.

Vooraan beginnend, denk je al snel aan een buikecho. Hiervoor moet de hond op de rug liggen en de buik geschoren worden. Aldus geschiedde: als snel kwamen we er achter dat er in de buik geen afwijkingen te zien waren.

Het ontlastingonderzoek liet geen worminfectie zien en de mate van vertering van het voedsel kan alleen een specialistisch laboratorium onderzoeken. Wel viel op dat de ontlasting nogal licht van kleur was en wat vettig glansde.

Dan maar op naar de volgende stap: bloedonderzoek. In ons eigen laboratorium hebben we gekeken naar de nier- en leverfunctie, het suikergehalte, de hoeveelheid eiwit en naar de bloedcellen. Het enige wat opviel was de lage hoeveelheid eiwit in het bloed. Dit past eigenlijk wel bij een vermagerende hond, dus dat bracht me ook niet veel verder. Wel was het natuurlijk goed om te weten dat ondertussen nier- en leverfalen, suikerziekte en worminfecties van de lijst gestreept konden worden.

Wat over blijft zijn de voedselovergevoeligheid, de verteringsafwijkingen en kanker. Zowaar geen leuk rijtje. Voedselovergevoeligheid kán, maar is toch wel bijzonder bij zo’n oude hond, kanker is soms lastig vast te stellen, maar grote tumoren heeft hij in ieder geval niet (afwezig op de echo). Dan maar eerst eens kijken naar de vertering.

De vertering van voedsel begint bij het gebit waar het voedsel de eerst verkleining meemaakt. Vervolgens komt het in de maag waar het maagzuur (pH=2) zijn werk doet. Daarna komt de brei in de twaalfvingerige darm uit. Hier worden gal en enzymen toegevoegd, zodat alles uiteindelijk wordt afgebroken tot suikers, vetten en aminozuren, die dan weer in de rest van de dunne darm worden opgenomen.

Bij onze viervoeter bleek, uit het bloed wat we opgestuurd hadden, dat er sprake was van een tekort aan enzymen. Deze enzymen moeten gemaakt worden in de alvleesklier, maar om onduidelijke reden gebeurt dat niet meer zodat het voedsel onverteerd de hond weer verlaat. Deze gebrekkige vertering zorgt natuurlijk voor de vermagering, maar ook voor de diarree.

Gelukkig is er een oplossing in de vorm van een poeder welke over het voer gestrooid kan worden. Dit poeder bevat de ontbrekende enzymen zodat na toevoegen de vertering weer normaal zal zijn. Zo gebeurde het ook met mijn patiënt. De hond werd veel levendiger, kwam aan en de diarree verdween.

Dierenarts in beeld, september 2011

Geachte lezers,

 Twee weken geleden kwam een trouwe klant op spreekuur met haar drie honden, ze kwamen alle drie voor een enting. Er waren twee volwassen honden bij en een vlinderhondpuppy. Als eerste had ik de volwassen honden onderzocht en gezond bevonden waarna ik de vaccinatie toediende.

 

Op het moment dat ik het puppy op tafel zette vertelde de eigenaar dat ze wel blij was dat ze vandaag naar de dierenarts moest want het puppy moest vanochtend piepen tijdens het ontlasten. Verder was er eigenlijk niets bijzonders aan het hondje te merken.

 

Nu is een puppy die moet piepen tijdens het poepen niet zo heel bijzonder, want we zien wel eens obstipatie of worminfecties die pijn in de onderbuik geven. Bij mijn onderzoek was echter geen sprake van verstopping maar wel van een zeer pijnlijke plek in de buik vlak bij het bekken.

 

Ondanks dat de mevrouw de laatste klant van de middag was, wist ik dat dit niet een hondje was die wel even kan wachten. De pijnuitingen waren domweg te heftig voor iets onschuldigs.

 

De eerste stap die ik zette was een rectaal onderzoek met mijn vinger om te voelen of er hards was in de endeldarm. Dit was inderdaad het geval zodat we besloten ook direct maar een röntgenfoto te maken. Na enkele minuten werd duidelijk wat er aan de hand was…

 

Met de foto in de hand liep ik naar de wachtkamer waar de gespannen eigenaar zat. Ze kon niet geloven wat ze zag. In de endeldarm zagen we een naald! De eerste reactie van de eigenaar was dat dat niet kon, ze had geeneens naalden in huis! Later bleek dat de naald bij een kennis op de grond gelegen had waar ze die week op bezoek was geweest.

 

Hoe kan je nu een naald uit een endeldarm halen zonder de hond te beschadigen? Allereerst moest het hondje onder narcose waarna ik met een endoscoop de endeldarm kon bekijken. Hier was veel te zien (met name ontlasting!) maar ik zag niets glinsteren waar ik een tangetje op kon zetten. Vervolgens heb ik de endeldarm met lauw water uitgespoeld zodat de ontlasting weg was. Wat overbleef was een draadje welke uit de anus hing, waaraan ik voorzichtig trok. Met een klein schokje kwam de naald naar buiten!

 

Wat opviel aan de naald was dat het draadje dus nog door het oog hing en dat hij zwart verkleurd was. Dit is de verklaring voor het feit dat ik de naald bij de scopie niet gezien heb. Een ander geweldig fenomeen is dat de naald dus helemaal door het maag-darmkanaal gegaan is zonder noemenswaardige schade aan te richten. Helaas was de anus een barrière die niet te nemen was voor de naald zodat het hondje toch nog onder narcose moest.

 

Een week na dit voorval is het vlinderhondje alsnog gevaccineerd en had nergens meer last van zodat het verhaal toch nog een happy end kreeg.

 

Vriendelijke groet,

 

Bob Suurenbroek

Dierenarts in Raalte en Heino.

 

Ps. de foto is te bezichtigen in de wachtkamer van onze praktijk in Raalte

 

---

 

Dierenarts in beeld, december

Geachte lezers,


Afgelopen weekend kwam er een Rottweiler op spreekuur waarvan de eigenaar zei dat hij een mobieltje opgegeten had! Nu weet u dat ik regelmatig vreemde dingen
uit de buik haal, maar een mobieltje? Nee, dat was nog niet eerder gebeurd.

Wat opviel aan Joop was, dat hij eigenlijk nergens last van had, hij was vrolijk en ook het buikonderzoek was niet pijnlijk. Wat te doen? Een röntgenfoto maken!

Op de foto waren echter niet geheel duidelijk de contouren van een mobieltje te herkennen. Wel was er misschien een wat rommelig gebied te zien ter hoogte van de maag.
Complicerend is echter dat in de maag ook erg veel voedsel te zien was. Dit maakt het beoordelen van een röntgenfoto lastiger.

Nu wordt de beslissing dus moeilijk…een eigenaar die zeker weet dat zijn mobieltje opgegeten is, een hond die nergens last van heeft en een röntgenfoto die niet erg
veel duidelijkheid geeft! Soms zijn de beslissingen niet makkelijk voor een dierenarts.

Maar stel dat de eigenaar gelijk heeft…dan zit er een mobieltje in de maag, en die zal er zeker uit moeten via een operatie.

Echter stel dat de eigenaar zich vergist…dan opereer ik Joop voor niets. Dit is ook geen fijne gedachte, want ik maak niet graag een buik voor niets open.

Het toeval wilde echter, dat Joop gecastreerd moest worden en dit gaf voor mij de oplossing; ik ga Joop onder narcose brengen en hem castreren, en laat de eigenaar
de woonkamer nog 1 maal op de kop zetten om te kijken of het mobieltje toch nog ergens ligt. Zo gezegd zo gedaan.

Binnen vijf minuten werden we gebeld door een opgewonden eigenaar die blij vertelde dat hij zijn telefoontje had terug gevonden. Gelukkig hoefde ik niet verder te
gaan dan een eenvoudige castratie en kon de buik van Joop dicht blijven.

Zo zie je maar dat niet alles in het leven lijkt zoals het is. Kritisch blijven is een vereiste.


Graag wil ik u allen fijne kerstdagen en een gelukkig Nieuwjaar wensen.

En hopelijk blijven ook uw huisdieren in goede gezondheid.

Dierenarts in beeld, november

Geachte lezers,


Vorige maand werd ik gebeld door een bevriende huisarts met de vraag of ik bij zijn hond een melkkliertumor wilde weg halen. Het proces groeide nogal
en de dokter was er niet gerust op. Ook vroeg hij of het mogelijk was dat hij mee mocht kijken. Normaal gesproken sta ik dit niet toe, maar alleen voor
dierenartsen en artsen maak ik een uitzondering omdat zij ervaring hebben met operaties.

Bij aankomst viel me op dat het hondje een dikke, gezwollen schaamstreek had. Dit is bij teefjes gebruikelijk als ze loops zijn en onder invloed van de
vrouwelijke hormonen staan. Desgevraagd gaf de huisarts als antwoord dat deze zwelling al lange tijd aanwezig was, maar hij vond het niet erg opvallend.

Tijdens het scheren van de buik, waarbij de hond normaal op de rug ligt, viel nog iets op: namelijk dat de buik een enorme dikte bevatte. Wat kon dat nou
zijn? Miltvergroting, maagtumor, darmtumor, leverproblemen, baarmoederontsteking…mogelijkheden genoeg. In overleg met de eigenaar heb ik besloten eerst
een echo te maken.

Bij de echo viel op dat de diktes in de buik enorme met vocht gevulde ruimtes waren. Een tumor is dan al snel minder waarschijnlijk, omdat deze in het
algemeen geen vocht bevatten. Het moest dan wel een soort cyste zijn uitgaande van het voortplantingsorgaan. Al met al hadden we genoeg redenen om niet
alleen de melkkliertumoren weg te halen, maar ook om de buikholte te gaan openen.

Zo gezegd zo gedaan. Het hondje werd naar de OK gereden. We openden eerst de buik. Hier troffen we twee vuistgrote eierstokcystes aan, terwijl de baarmoeder
niet afwijkend was. Met veel moeite hebben we samen de eierstokken verwijderd, waarna we alsnog de melkkliertumoren konden wegsnijden. Na anderhalf uur
opereren waren we klaar. Het hondje kon weer wakker worden. Het herstel verliep verder voorspoedig en de zwelling van de schaamstreek werd snel minder.

Er is overigens een verklaring voor deze langdurige zwelling van de schaamstreek bij de hond. Omdat cystes heel veel vrouwelijke hormonen produceren, lijkt
het dan alsof de hond loops is. Deze hondjes zijn vaak ook erg aantrekkelijk voor reuen, maar ze zijn toch onvruchtbaar; er vindt namelijk geen eisprong plaats.


Tot zover het verslag van de operatie door de samenwerkende artsen.

Dierenarts in beeld, september

Geachte lezers,


Je hebt spoedgevallen en échte spoedgevallen.

Tot de eerste categorie behoort de maagdraaiing, de keizersnede en de hond met een gebroken poot. Dit soort gevallen verdienen kordaat optreden zonder
dat je als arts overhaast handelt. Er is altijd nog wel tijd om even rustig na te denken of een kort praatje te maken met de eigenaar.

De categorie échte spoedgevallen komt eigenlijk helemaal niet vaak voor. Een goed voorbeeld is de aangereden hond/kat met een slagaderlijke bloeding.
In dit soort situaties zal een arts zich alleen op de patiënt richten.

En een slagaderlijke bloeding hadden we afgelopen week in onze praktijk. Het was rond het middaguur en we waren net klaar met ons operatieprogramma.
De assistentes hadden de operatiekamer alweer schoon en iedereen was in gedachten al met de lunch begonnen!. Maar net op dat moment zwaait de deur open
en komt een man binnen met de hartenkreet: “Help, mijn hond bloedt heel erg!”

Op de achterbank van de auto trof ik een dame aan die met allerlei handdoeken krampachtig een bloedvat aan de binnenzijde van de dij, bij haar hond, dicht duwde.
Zij, haar hond en de auto zaten onder het bloed. De spanning en de verontrustheid waren duidelijk te voelen.

Met behulp van een brancard is de hond, een reusachtige Pronkrug-reu (Rhodesian Rhidgeback) naar de spreekkamer gerold. Bij het eerste onderzoek was al snel
duidelijk dat de slagader aan de achterpoot doorgesneden was, ook was er een behoorlijke wond te zien aan de binnenzijde van de knie.

Stap 1 in dit soort gevallen is natuurlijk verder bloedverlies voorkomen. Daartoe heb ik een koord om de dij gebonden.
Stap 2 is om voldoende vocht in de bloedbaan te behouden zodat onze patiënt niet in shock komt. Hiervoor is snel een infuus aangelegd.
Stap 3 is letterlijk het lek dichten. Natuurlijk ging de hond hiervoor naar de operatiekamer waar het beschadigde bloedvat opgezocht werd. Dit klinkt wellicht eenvoudig,
maar een scheurwond heeft eerder het aspect van een kapotte rauwe gehaktbal dan van een overzichtelijk gebied waar duidelijk is wat je moet doen.

Gelukkig dat je dan enige ervaring hebt zodat je toch weet wat je moet doen. Na de bloedingen gestopt te hebben bleek ook nog een gedeelte van de achillespees
afgescheurd te zijn. Ook dit is gehecht waarna het grote operatiegebied gesloten kon worden.

Twee dagen na de operatie kwam onze vriend voor controle op spreekuur en hij gebruikte alle vier poten alweer en was helemaal de oude!.

Tot zover dit échte spoedgeval!

Dierenarts in beeld, augustus

Geachte lezers,


Entingen, vlooien, jeuk, diarree, het zijn de zaken die dagelijks de revue passeren in de spreekkamer. Baarmoederontsteking, een bot in de darm vastgelopen
en bijtwonden zijn al minder voorkomende zaken. Maar een écht zeldzaam geval hadden we afgelopen week!.

We werden gebeld door een veehouder met de vraag of we even bij zijn Sint Bernhard hond wilden komen kijken. Deze reu, Vinnie genaamd, was al een paar dagen
sloom, had 1x gebraakt en at slecht. Verder kwam hij maar weinig van de matras waarop hij ’s nachts sliep.

Tijdens mijn onderzoek op de boerderij bleek al snel dat er iets niet goed was in de buik van Vinnie. Er zat een grote zwelling die er niet hoorde te zitten.
Maar wat was het? Om dat duidelijk te krijgen zou er toch een echo van de buik gemaakt moeten worden, en dát kan nu eenmaal niet op de boerderij.

Een kwartier later kwam de trekker met veewagen onze parkeerplaats op tuffen. De klep ging naar beneden en daar kwam Vinnie naar buiten lopen.
Duidelijk was dat hij geen plezier beleefd had aan de reis.

Eenmaal binnen hebben we hem geëchood en er werd al vrij snel duidelijk dat de milt het probleem was. De milt was namelijk sterk vergroot en had
bijna de hele buikholte gevuld.

Vaak wijst een vergrootte milt op een gezwel, en met deze gedachte hebben we Vinnie dan ook op de OK tafel gelegd. De verwachting was dat we de milt mét tumor
zouden gaan verwijderen.
Echter toen we de buik eenmaal open hadden bleek er toch iets anders aan de hand te zijn. De milt was namelijk gedraaid, of beter gezegd: de bloedvaten die naar
de milt toelopen waren, als een wrong, in elkaar gedraaid.

Helaas is het niet zo dat eenvoudig terug draaien de oplossing is, de milt was namelijk al aan het vergaan zodat alleen het verwijderen van het hele orgaan nog een
oplossing zou zijn. Zo gezegd zo gedaan, al was het nog een hele klus want de milt woog vier en halve kilo! (normaal is drie ons al veel). De snede moest ervoor verlengd
worden en met twee dierenartsen zijn we er zeker anderhalf uur mee bezig geweest.

Al met al een heel bijzonder geval, zeker als je het in de literatuur naleest. Het is namelijk een zeer zeldzaam voorkomende aandoening waarbij alleen snel ingrijpen
het leven kan redden van de patiënt. Onze Vinnie heeft inderdaad geluk gehad want enkele dagen na de operatie ging het al weer prima met de hond en liep hij weer,
als vanouds, over het erf te banjeren.

Dierenarts in beeld, juli

Geachte lezers,


U denkt wellicht dat ik alleen maar honden en katten zie in mijn dagelijkse werk, maar dat is geenszins waar. Ik behandel tevens regelmatig konijnen, vogels
(opvallend vaak kippen), cavia’s ratten en muizen. Van deze dieren kijk ik dus niet erg op, en ik vind het ook altijd uitdagend om ze te genezen.

Waar ik deze week wel van opkeek, was het bezoek van een mevrouw met een leguaan. Een leguaan is een hagedis die van oorsprong met name in Zuid- en
Noord-Amerika voorkomt. Hij eet voornamelijk insecten en kleine zoogdieren. Ook is hij koudbloedig zodat hij met behulp van zonnebaden op temperatuur moet komen.

De leguaan die op spreekuur kwam heette Draakje en was erg tam. Hij vond aaien prima, vooral tussen de ogen. Het blijft overigens een fascinerend gedachte dat deze
dieren al over onze planeet liepen ver voordat er zoogdieren waren.

Draakje kwam bij mij omdat hij een abces in zijn bek had, zodat hij moeite had om het voedsel weg te slikken. Er moest dus wat gebeuren, want hij vermagerde nogal.
Normaal gesproken brengen we patiënten met grote abcessen onder narcose, zodat we het spoelen vakkundig kunnen uitvoeren zonder dat het dier er iets van merkt.
Maar bij leguanen ligt dat iets anders, omdat het narcoserisico veel groter is dan bijvoorbeeld bij de hond. En een dode leguaan is natuurlijk niet de bedoeling!

Wat we nu gedaan hebben is het volgende. Eerst werd Draakje in een handdoek gewikkeld zodat zijn scherpe nagels ons niet konden krabben. Daarna hebben we het rijpe
abces iets lokaal verdoofd. We hebben het abces geopend met een scherp mesje, waarna we deze met een krachtige lauwe waterstraal uitgespoeld hebben. Om de bek open
te houden gebruikten we het oog van een schaar die we tussen de tanden klemden. Na enkele minuten uitvoerig spoelen kwam in één plop de gehele inhoud van het abces
naar buiten, zodat er een groot gat achterbleef.

Dit gat gaat vanzelf weer sluiten, mede omdat Draakje wat antibioticum meekreeg. Enkele dagen later hoorde ik dat het al weer goed ging met het beestje.
De eigenaar was erg blij.

Tot zover mijn belevenissen met dit prehistorische dier.

Graag wens ik u namens mijn collega’s en de assistentes een fijne vakantieperiode toe.

P.S.: Van een medewerker van de dierenbescherming kreeg ik nog het verzoek om even aandacht te vragen voor de problematiek van de achtergelaten honden en katten in het bos.
Dit schijnt ook in onze regio nog steeds te gebeuren! Een asiel is de aangewezen plek voor deze dieren. Er zijn dierenasiels in Zwolle en Apeldoorn.

Dierenarts in beeld, juni

Geachte lezers,

Afgelopen weekend werd ik gebeld door de dierenambulance. Of ik naar de praktijk wilde komen om even naar een klein katje te kijken. Natuurlijk wilde ik dat.

Aangekomen bij de praktijk bleek het om een heel klein zwart-wit poesje te gaan die in shock verkeerde, waar een verbrijzeld pootje aanhing en waarbij bloed uit de schede kwam.
Al met al een levensbedreigende situatie. Eerst hebben we haar uit de shock gehaald met allerlei medicijnen en een infuus. Toen dat gebeurd was, hebben we via de dierenambulance
overlegd met de dierenbescherming over hoe nu verder te gaan. Er was per slot van rekening geen eigenaar bekend, er was geen identificatiechip te vinden en er was een indicatie
om te gaan opereren; er kwam immers bloed uit de vulva en het poesje had duidelijk pijn.

Overleg met de dierenbescherming is nodig om te bespreken wat de toekomst van zo’n diertje is. Als zij immers naar een asiel moet en daar is geen plek, óf zij wordt daar
uiteindelijk niet opgehaald, dan hoeft ze de stress en pijn van een operatie niet te ondergaan. De dierenbescherming had in dit geval een vervelende mededeling,
“twee ernstige aandoeningen voor een zwervertje is te veel, en ons budget is helaas ontoereikend”. Er restte niets anders dan euthanasie…

Echter er was in de loop van de dag een band ontstaan tussen mij en dit zielige diertje. Ondanks alle ellende was ze zeer vriendelijk en spinde als ik haar aaide. Dus heb ik,
ondanks dat ik natuurlijk niet alle zielige dieren, zonder baasje, kan opnemen, toch een keer over mijn hart gestreken. We hebben haar geopereerd. Eerst werd de buik geopend om
de baarmoeder te bekijken. Deze bleek veel te groot te zijn en had duidelijk kortgeleden nog kittens gedragen. Ze had dus vlak voor of vlak na de aanrijding een miskraam gehad.

Van een aanrijding was sprake omdat haar linker pootje, na het maken van een röntgenfoto, totaal verbrijzeld bleek te zijn. Het ledemaatje was helaas niet meer te redden en er
restte mij dus nog maar één optie: amputatie. Zo gezegd zo gedaan en het beestje werd enkele uren later wakker zonder baarmoeder en zonder linker voorpootje.

Het herstel ging vlot en een dag later mocht ze mee naar huis. Mijn kinderen ontfermden zich direct over haar en wisten al snel een naam: Kruimeltje. Kruimeltje heeft de eerste
paar dagen in ons huis heel veel en lekker geslapen. Het gaat nu erg goed met haar.

Graag wil ik u via dit verhaal ook even wijzen op het goede werk van de dierenambulance. Deze door vrijwilligers bemande organisatie rijdt sinds kort in onze regio en verzet veel
goed werk voor onze dieren. Steun ze als het kan met geld óf met inzet. Ze zoeken nog steeds vrijwilligers!.

Vriendelijke groet, mede namens Kruimeltje,

Dierenarts in beeld, mei

Geachte lezers,

Het voorjaar is gekomen en daarmee hopelijk warm en zonnig weer. Gedurende deze periode komen vele insecten weer tot leven. Sommige van deze
insecten kunnen ziektes overbrengen waar konijnen vatbaar voor zijn. U kunt daarom uw konijnen laten inenten om ze te beschermen tegen twee
belangrijke ziektes: Myxomatose en VHD (Konijnenziekte).
Op woensdag 19 mei organiseert onze dierenartsenpraktijk daarom een konijnen-inentdag.
Er bestaat dan ook gelegenheid om uw konijn de nagels te laten knippen.

Myxomatose
Deze virusziekte steekt elk jaar wel ergens in Nederland de kop op. Het is bekend dat myxomatose vooral bij de in het wild levende konijnen een ware
slachting kan aanrichten. Ook onze huisdierkonijnen kunnen besmet raken.
Het virus wordt overgebracht door stekende insecten. Besmette konijnen krijgen eerst vieze ogen en neus. Daarna volgt hoge koorts en zwellingen van het
gezicht. Het eten en drinken blijft dan staan. Uiteindelijk krijgen de konijnen longontsteking en na verloop van enkele weken gaan de konijnen dood of
moeten ze ingeslapen laten worden. De kans op genezing is erg klein. Bij een inenting in het voorjaar zijn de konijnen gedurende de hele zomer beschermd.

VHD (Viral Haemorhagic Disease) of Konijnenziekte
Deze ziekte wordt ook veroorzaakt door een virus. Het virus kan zich verspreiden via konijnenontlasting, geplukt gras of door dieren of mensen die in contact
geweest zijn met een besmet konijn. Zo kunnen konijnen in het wild, maar ook dieren die binnen zitten besmet raken. Het feit dat je zo weinig konijnen meer in
het wild ziet, is veroorzaakt door dit virus, dat zich in de afgelopen tientallen jaren over bijna heel Nederland heeft verspreid.
De ziekte is dodelijk en kan erg snel verlopen. Soms zo snel, dat een ogenschijnlijk gezond konijn zonder symptomen plotseling kan sterven. Als er wel verschijnselen
zijn, dan zijn dit bijvoorbeeld bloederige diarree, een bloedneus of benauwdheid.

Hoe houd ik mijn konijn gezond?
Konijnen kunnen zowel buiten als binnen gehuisvest worden. Ze hebben wel een ruim hok nodig, dat buiten een goede bescherming moet bieden tegen de regen en de felle
zomerzon. Binnen is er kans op tocht als er ramen of deuren tegen elkaar open staan. Hier kunnen konijnen snel ziek van worden.

Wat betreft de voeding dient een konijn altijd hooi tot zijn beschikking te hebben. Dit is de belangrijkste bron van vezels voor een konijn. Daarnaast mag hij 25 gram
brokjes per kilo lichaamsgewicht hebben. Onze voorkeur gaat uit naar voer zonder verschillende kleurtjes.

Als u erover denkt om uw konijn te laten steriliseren, kunt u dit het beste op jonge leeftijd laten doen. Dit vermindert de kans op baarmoedertumoren.
Ook wordt agressie dan minder.

Dierenarts in beeld, april

Geachte lezers,

Gisteren, 1e paasdag, was geen feestdag voor Polly de Cocker Spaniël én zijn baasje. De dag verliep dan ook anders dan verwacht...

Het baasje kreeg zondagmiddag bezoek en er moest dus wat bijzonders op tafel komen. Wat te doen? Wat dacht je van een zelfgetrokken bouillon
als voorgerecht en een rollade als hoofdgerecht? Heerlijke luchten gingen door de keuken zodat iedereen hoopvol naar het fornuis keek. Zo ook Polly.
Het baasje zag het feestelijke karakter van de dag goed in en liet Polly dus meegenieten van haar culinaire hoogstandje. Ze gaf het hondje een
afgekoeld mergpijpje uit de bouillon. Polly kon zijn geluk niet op en ging driftig aan de slag met dit grote paascadeau.

Het paasmaal kon nu ook voor het baasje en haar gasten beginnen en iedereen zat dan ook volop te smullen totdat Polly opeens raar begon te doen…
Hij piepte heftig en rende rondjes door de woonkamer. Zijn baasje wou hem onderzoeken, maar ze kregen hem niet te pakken. Polly bleef maar piepen en rennen.

Uiteindelijk heeft het baasje, samen met alle gasten, Polly kunnen vangen. En wat bleek: het mergpijpje zat, als een servetring, over de onderkaak
geschoven en zat daar muurvast. Er sijpelde al wat bloed uit de mond… Wat te doen? De dierenarts bellen!

Ook de dierenarts verliet zijn paasdiner en was binnen 15 minuten op de praktijk. Hier werd Polly snel onder narcose gebracht, want hij was nog steeds
behoorlijk in paniek. Na 1 minuut sliep Polly en al vrij vlot daarna lukte het om het bot van zijn kaak te wringen. We hebben nog even zijn nagels geknipt,
oren schoongemaakt en tanden bekeken. Even later werd Polly op zijn paasbest wakker uit deze vervelende situatie.

Les van vandaag: Trek gerust zelf een bouillon, maar gooi de mergpijpjes daarna weg!

Prettig voorjaar gewenst.

Dierenarts in beeld, maart

Geachte lezers,

Vorige week aan het einde van mijn spreekuur hoorde ik de assistente een beller te woord staan met de woorden: “Ik zal de dienstdoende dierenarts bellen
en zij zal zo snel mogelijk komen”. Het bleek een verlossing van een koe te betreffen…

Onderweg naar huis bedacht ik me dat het voor mijn dochter toch wel erg leuk was om te zien wat papa zoal deed voordat hij zich volledig toelegde op de
genezing van gezelschapsdieren. Aangekomen op de boerderij was mijn landbouwhuisdierencollega al bezig de koe te onderzoeken. Bij de geboorte van een kalf
wordt allereerst geprobeerd de koe via de natuurlijke weg te verlossen. Dit houdt in dat er touwtjes aan de voorpoten van het kalf gebonden worden.
Hieraan wordt vervolgens behoorlijk hard getrokken door de veehouder. De dierenarts beoordeelt hiermee of het kalf voldoende indaalt in het geboortekanaal.
Als alleen de kop en voorpoten “komen” maar niet de schouders dan is verder trekken onverstandig omdat dan zowel het kalf als de moeder fors beschadigd kunnen raken.

Al snel was hier duidelijk dat het kalf veel te groot was; dan is er nog maar één mogelijkheid: de keizersnede. Hiervoor wordt de ruimte tussen de ribwand en het
bekken aan de linkerkant ruim geschoren en gewassen. Er wordt vervolgens een plaatselijke verdoving toegediend waarna de operatie kan beginnen. Voor de duidelijkheid,
de koe blijft gedurende de operatie staan én herkauwen!.

De snede loopt van boven naar beneden en is ongeveer 30 cm lang. Na het klieven van de huid, drie spierlagen en het buikvlies komen we in de buik. Hier vind je links
een skippybal- groot bewegend orgaan welke graag door het gat naar buiten wil: de pens. Uiteraard is dat niet de bedoeling en met de linker elleboog wordt deze weer
naar binnen geduwd. Met de rechterarm wordt daarna de baarmoeder opgezocht. Deze wordt gedeeltelijk buiten de wond getrokken, waarna een snede gemaakt wordt zodat
er twee achterpoten naar buiten floepen.

Aan deze twee pootjes wordt vervolgens voorzichtig getrokken zodat het kalf steeds verder naar buiten komt. Het is nu de kunst om het kalf zachtjes op de grond te
laten belanden, de baarmoeder vast te houden en de operatiesteriliteit te blijven waarborgen! Voorwaar een hele opgave. De baarmoeder wordt, nadat gekeken is of er
niet nóg een kalf in zit, zorgvuldig dichtgehecht. Na de baarmoeder moeten ook de hierboven genoemde lagen van de buikwand weer stuk voor stuk aan elkaar gehecht
worden zodat alles er weer netjes uitziet.

Voor de dierenarts zit het werk er op dat moment op, maar voor de veehouder nog niet. Essentieel is nu dat het kalf zo snel mogelijk melk krijgt. Niet zomaar melk,
maar de zogenaamde biest. Dit is de melk die de koe de eerste dag geeft en die vol afweerstoffen zit welke het kalf hard nodig heeft om te overleven.
Deze afweeroverdracht via de biest is in mijn ogen een van de grote wonderen van de natuur.

Mijn dochter heeft haar ogen uitgekeken en op de vraag van de boer hoe het kalfje moest gaan heten noemde zij haar eigen voornaam, maar dan wel met een “2” erachter!.

Dierenarts in beeld, februari

Geachte lezers,

Deze keer treed ik een keer buiten mijn boekje. Normaal gesproken gaat deze column namelijk over de huisdieren die bij mij in de praktijk komen.
Nu wil ik het een keer over U, de mens, hebben. Ik weet dat ik me, als dierenarts, op glad ijs begeef, maar toch doe ik het.

Afgelopen zondag was ik namelijk bij een nascholing over huidtumoren en hier sprak een mensenhuidarts. Zij hield een lezing over huidtumoren en in het
bijzonder over melanomen. Melanomen zijn tumoren die uitgaan van de pigmentcellen in de huid. Deze veel voorkomende vorm van kanker is, als ze te laat
ontdekt wordt, niet behandelbaar en het is daarom erg belangrijk om ze zo vroeg mogelijk te verwijderen.



Belangrijk is om te weten wie er grote kans heeft op deze melanomen. Een paar dingen zijn hiervoor van belang:

• Zijn er bloedverwanten die in het verleden melanomen hebben gehad? Dan heb je een grotere kans om zelf ook melanomen te krijgen.
• Heb je een lichte huid met veel sproeten, heb je rood, licht- of donkerblond haar, blauwe ogen en verbrand je in de zomer makkelijk?
Ook dan heb je meer kans op deze tumoren.
• Ben je als kind vaak verbrand geweest? Dan blijk je later in het leven meer melanomen te krijgen.
• Veel in de zon lopen of liggen is niet verstandig, draag daarom een hoed en bedek de armen en benen.
• Mensen die vaak naar de zonnebank gaan, blijken vaker melanomen te hebben.
• Zit je veel in de zon tussen 11 en 15 uur? De ultraviolette straling (UV) blijkt naast de erfelijke factor namelijk de grootste oorzaak
van de melanomen.
• Heb je veel (afwijkend gevormde) moedervlekken?
• Mensen die veel zonnebrandmiddel gebruiken blijken daarna langer in de zon te zitten, met de risico’s van dien.
Overigens is zonnebrandmiddel wel verstandig om te gebruiken, maar blijf toch zoveel mogelijk in de schaduw.



Herken je veel van de hierboven genoemde zaken dan is het van groot belang om regelmatig, ongeveer elke twee maanden, je huid te controleren op moedervlekken
die van vorm, kleur of grootte veranderen of die jeuken/steken. Mocht je twijfelen, laat je huid eens bekijken door de huisarts (kom niet bij mij!).
Hij heeft veel ervaring en kan bij twijfel doorsturen naar een huidarts.

Mocht je meer over dit onderwerp willen weten dan is er op internet vast van alles te vinden. De bron van veel wat hierboven geschreven is www.genomel.org. (Engels)
Maar op de site van het kankerfonds www.kwfkankerbestrijding.nl (Nederlands) vind je ook veel informatie.

Overigens komen melanomen bij dieren ook voor en dan vooral in de bek, op de huid en in de oogbol. Ook bij dieren zijn ze vaak kwaadaardig en is snel handelen zeer gewenst.

Dierenarts in beeld, januari

Geachte lezers,

Een weekje voor kerstmis kwam er ’s ochtends een dame op spreekuur met Kira. Kira is een maltheser-teefje van 6 jaar. Kira was erg vrolijk en had ogenschijnlijk nergens last van. En toch wist de eigenaar te vertellen dat Kira regelmatig braakte. Ook vertelde ze min of meer tussen neus en lippen door dat Kira een week daarvoor een karbonadebotje doorgeslikt had.

Nu kan braken vele oorzaken hebben, maar als de eigenaar over botjes begint te praten gaan we altijd eerst een röntgenfoto maken. De trouwe lezers van deze column weten ondertussen dat we regelmatig voorwerpen uit honden halen die er niet in horen te zitten. Meestal zitten die dan in de maag of de darmen. Bij Kira was hier echter geen sprake van.

Op de röntgenfoto was het botje namelijk te vinden tussen het hart en de lever, vastgeklemd in de slokdarm! Dit is een plek waar je niet eenvoudig bij komt omdat het karbonaadje tussen de longen, in de borstholte, ligt. Allereerst hebben we Kira onder narcose gebracht en bij haar een endoscoop via de bek in de slokdarm geschoven. Hiermee konden we het botje wel zien zitten en vastpakken (met een happertje), maar hij zat muurvast en bewoog geen centimeter.

Wat nu? Onze handboeken gaven geen uitkomst, want dit soort gevallen komen volgens de literatuur namelijk niet voor! En toch moet het probleem opgelost worden.

Besloten is om de buik en de maag te openen om het botje via de achterkant te benaderen. Je opent de maag dan zover mogelijk naar voren om vervolgens met een lange tang de slokdarm in te gaan. Met veel moeite konden we daarna het botje vastpakken en heel voorzichtig door de maagpoort in de maag manoeuvreren. Gelukkig had het botje ondanks de vele scherpe punten geen beschadigingen in de slokdarm veroorzaakt.

We hebben de maag en de buik gesloten en Kira weer vlot wakker laten worden. Zij kon aan het eind van de middag naar huis en was daar geloof ik erg blij mee. Evenals haar baasje. De volgende dag ging het nog steeds prima en Kira had alweer honger.

Soms moet je als dierenarts creatief omgaan met de problemen die op je weg komen en ze naar goeddunken aanpakken. Niet alles staat in de studieboeken en dan komen een nuchter verstand en veel ervaring goed van pas.

Namens alle dierenartsen en medewerkers van Diergeneeskundig Centrum Midden Salland wil ik u en uw huisdier een gezond 2010 toewensen. En pas op met karbonadebotjes!

naar boven